Sunday, July 31, 2011

What we really remember?/Čega se zaista sećamo?


Do we really know how easy it is to manipulate our memory? Here’s the experiment which proves our incredible urge to be a part of the group, and the consequences of such need. The experiment was performed by neurobiologists from Israel and England.
The research team invited 30 men and women to see a documentary film. Three days later, they answered questions about the film and that’s how they got the first memory of test subjects.
Four days later, they were asked about the film, but this time, the examinees were presented the wrong answers of other participants in the experiment. 70 percent of test subjects changed their opinion and adjusted it to the group.
After explaining that the answers of other people are the product of computer errors, they were asked a final round of questions. Only 30 percent got back to the original opinion, that is, the right answers. The rest of them kept the wrong memory, so the collective memory of the group became their own.

There are two types of adjustments of our memory:
-     Public - People adapt their opinions to avoid discordance with the group, but the real memory remains preserved;
-     Personal - social pressure actually changes personal memory.

During the experiment the brain activity was monitored with the method of magnetic-resonance tomography. The researchers could clearly distinguish both types of adjustments by the tomographic recordings.
Collective memories are probably something to which evolution strives, so we can better adapt to society.
After these results, we should really think twice about our memory. Which parts of it are really our own? 

Da li smo svesni koliko je lako manipulisati našim pamćenjem? Evo eksperimenta koji dokazuje našu neverovatnu potrebu da budemo deo grupe. Eksperiment su izveli neuro-biolozi iz Izraela i Engleske.
Istraživački tim je pozvao 30 muškaraca i žena da pogledaju jedan dokumentarni film. Tri dana kasnije, oni su odgovarali na pitanja u vezi sa filmom i tako se došlo do prvobitnog sećanja testiranih osoba.
Četiri dana kasnije, ponovo su postavljena pitanja o filmu, ali su ispitanicima predstavljeni pogrešni odgovori drugih učesnika u eksperimentu. Čak 70 odsto ispitanika je promenilo svoje mišljenje i prilagodilo se grupi.
Nakon objašnjenja da su odgovori drugih ljudi proizvod kompjuterskih grešaka, usledila je poslednja runda pitanja. Samo 30 odsto ispitanika se vratilo prvobitnim, to jest, pravim odgovorima. Kod ostalih su se pogrešna sećanja urezala u pamćenju, tako da je kolektivno sećanje grupe postalo njihovo sopstveno.
Postoje dve vrste prilagodjavanja:
-                          Javno –ljudi prilagodjavaju svoje mišljenje da se ne bi izdvajali iz grupe, ali u pamćenju ostaje sačuvano sopstveno sećanje;
-                          Lično – socijalni pritisak zaista menja lično sećanje.
Tokom istraživanja praćena je moždana aktivnost ispitanika metodom magnetno-rezonantne tomografije. Obe vrste prilagodjavanja jasno su mogla da se razlikuju u tomografskim snimcima.
Zajednička sećanja su nešto čemu evolucija verovatno teži, kako bismo bolje mogli da se prilagodimo društvu.
Nakon ovakvih rezultata ostaje da se ozbiljno zamislimo koliko je ono što pamtimo zaista naše, a koliko kolektivno pamćenje?

Source/Izvor: Deutsche Welle

Saturday, July 30, 2011

Ice cream or gelato?/Sladoled ili djelato?


It is very common for the word “gelato” to be translated into English and other languages as “Ice Cream. But, there are significant differences between Gelato and Ice Cream.
Italian gelato contains less fat than ice cream, has less incorporated air, and is served at a higher temperature. That way, gelato provides a greater flavour experience because there is less fat that coats the tongue, more flavour per spoonful (due to less air), and the taste buds are more alive since the temperature is not so cold as to dull their sensitivity. Not to mention fewer calories to burn!
Ice cream is made in large industrial batches, uses ingredients designed for lengthy storage, has limited flavours, and is stocked for sale in supermarkets. Authentic Italian gelato, on the other hand, is produced fresh practically every day in relatively small quantities, sold directly to the public, and available in a large number of flavours - usually based on fresh ingredients that make the gelato creamy and colourful.
Therefore, it is correct to maintain a clear distinction between the two products, even linguistically.
There seems to be a big demand to learn the art of creating real Italian gelato. There’s even Gelato University in Bologna and it attracts numerous, potential gelato-making graduates from all over the world. There are lessons on the history of the creamy confection, technical workshops on how to make it, lectures on the equipment needed, as well as courses on marketing and management.

And finally, over 180 gelato makers from all around the world have requested to join the fifth edition of the International Festival of Gelato (from the 15th to the 18th of September 2011) in Palermo. Only 35 selected will get a chance to make and talk about gelato. If you’re interested, go for it.







Reč “djelato“se obično prevodi kao „sladoled“ i to ne samo u našem jeziku, već u gotovo svim jezicima sveta. Medjutim, izmedju djelata i sladoleda postoje značajne razlike. 
Italijanski djelato sadrži manje masti nego sladoled, manje je “vazdušast” i topliji je. Na taj način, djelato je ukusniji (jer masnoća oblaže jezik), pruža veću punoću ukusa (jer ima manje vazduha) a naša čula ga doživljavaju intenzivnije jer nije previše hladan. Da ne spominjemo da sadrži manje kalorija!
Sladoled se, pravi serijski, koristi sastojke koji mu omogućavaju duži rok trajanja, ima ograničen broj ukusa i prodaje se u supermarketima. Autentični italijanski djelato se, sa druge strane, pravi uvek svež, praktično svaki dan, u relativno malim količinama, prodaje se direktno kupcima i ima jako veliki broj ukusa – obično su ti ukusi bazirani na svežim namirnicama koje djelato čini kremastim i sa živopisnim bojama.
Stoga je korektno održavati tu jasnu razliku izmedju ova dva proizvoda, maker lingvistički.
Čini se da postoji veliko interesovanje u svetu za učenje umetnosti pravljenja pravog italijanskog djelata. Univerzitet u Bolonji (Italija) organizuje kurs baš za to. U okviru studija, izučava se istorija kremastog slatkiša, u radionicama se savladava veština pravljenja, postoje predavanja o potrebnoj opremi a i kursevi o marketingu i menadžmentu. Djelato Univerzitet privlači potencijalne diplomce pravljenja djelata iz celog sveta.
I konačno, preko 180 majstora za djelato iz celog sveta se prijavilo za peti medjunarodni Festival djelata ( od 15. do 18. septembra 2011. godine) u Palermu. Samo 35 odabranih će dobiti priliku da pravi i govori o ovom slatkišu. Ako ste zainteresovani, samo izvolite.



Photos/Fotografije: Time

My heroes / Moji heroji

Before/Pre


He wishes to remain anonymous, we don’t know who he is, what he looks like. His nickname is Exi.
He likes to draw. He observes the city very carefully, chooses places which are colourless, sad and dead.
The bridge was a perfect choice. Surrounded by abandoned warehouses, gray, boring buildings, the whole neighbourhood simply craved for colours to reflect the spirit of the city.
He worked hard, hiding, mostly during the night. People noticed the little bridge changing, but didn’t know it was a secret project by a single artist who hadn’t had a single permission to do so. Even policemen believed him that everything was in accordance with the city authorities.
Belgrade surely wouldn’t be the same city without strong individuals like this!

After/Posle
On želi da ostane anoniman, ne znamo ko je, kako izgleda. Nadimak mu je Exi.
Voli da crta. Pažljivo posmatra grad, bira mesta koja su bez boja, tužna i mrtva.
Taj most je bio savršen izbor. Okružen napuštenim skladištima, sivim, dosadnim zgradama, ceo kraj je prosto žudeo za bojama koje bi bolje odslikale duh grada.
Radio je naporno, krijući se, uglavnom noću. Ljudi su primetili promene na malom mostu, ali nisu znali da je to tajni projekat jednog umetnika koji nije imao dozvolu za to. Čak su mu i policajci poverovali da je sve skladu sa odlukama gradskih vlasti.
Beograd sigurno ne bi bio isti grad bez jakih individua poput Exija!

Exi's signature/Exijev potpis


Photos/Fotografije: "24 sata"

Does your heart stop when you sneeze? / Da li srce prestane da kuca kad kinemo?



No, it doesn’t.
Where did the myth originate that your heart stops when you sneeze?  The changing pressure in your chest due to sneezing also changes your blood flow, which may change the rhythm of your heartbeat. The belief that the heart actually comes to a stop during a sneeze could result from the sensation of having the heart "skip a beat." When there is a prolonged delay before the heart's next beat, that beat is then more forceful and more noticeable.
Interesting facts:
- Sneezes are an automatic reflex that can’t be stopped once sneezing starts.
- People don’t sneeze when they are asleep because the nerves involved in nerve reflex are also resting.
- Between 18 and 35% of the population sneezes when exposed to sudden bright light.
- Some people sneeze when plucking their eyebrows because the nerve endings in the face are irritated and then fire an impulse that reaches the nasal nerve.
- Donna Griffiths from Worcestershire, England sneezed for 978 days, sneezing once every minute at the beginning. This is the longest sneezing episode on record.








Ne, to se ne dešava.
Kako je onda nastao mit da srce prestane da kuca kad kijamo?
Promena pritiska u grudima usled kijanja, takodje menja i protok krvi, što može da izazove promenu ritma kucanja srca. Verovanje da srce ne kuca tokom kijanja moglo bi da bude posledica osećaja “preskakanja srca”. Kada se malo produži vreme izmedju dva otkucaja, taj naredni je tada jači i više se oseća.

Zanimljive činjenice u vezi kijanja:
- Kijanje je automatski refleks koji ne može da se zaustavi.
- Ne kijamo kad spavamo zato što i nervi koji su povezani sa refleksom kijanja tada odmaraju.
- Izmedju 18 i 35% ljudi kija onda kada je izloženo iznenadnom, jakom svetlu.
- Neki ljudi kijaju dok čupaju obrve, zato što tako iritiraju nervne završetke u licu i šalju impuls ka nosnom nervu.
- Dona Grifits iz Vorčestera u Engleskoj je kijala okruglo 978 dana, u početku jednom na svaki minut. Ovo je najduže kijanje i predstavlja apsolutni rekord. 

Friday, July 29, 2011

Šverc


Jedan od mnogobrojnih načina. Priznajem da nemam herca da stojim u prevozu sa kartom koju na brzaka otkucam kad udju ridžovani. A i nova sam u svemu tome.
No, besna zbog odnosa GSP prema gradjanima, iz revolta, a i zbog besparice, usavršila sam metod koji funkcioniše stoprocentno.
Uslov je da idete otprilike u isto vreme na posao, školu ili gde već. Potom, važi za one kojima je potrebna samo jedna linija do odredjene destinacije.
Evo šta radim.
Pratim registarske tablice autobusa. GSP ima odredjen red vožnje, uvek isti autobusi idu u isto vreme. Varijacije su neznatne, retko dolazi do promena, verovatno samo onda kada se neki autobus pokvari. Ali to me baš i ne zanima.
Potom, zapamtim tablicu i otkucam kartu. U mom slučaju, u igri su samo dva-tri autobusa u vreme kad idem na posao. To znači da sa samo par otkucanih karata putujem sve dok ne promene automat za poništavanje karata.
Kad udjem, čisto da proverim, otkucam staru kartu (sa druge strane) i to ne uvek, da vidim da li je i dalje ista kombinacija rupica. Možete i bilo kojim papirićem čija veličina odgovara. Kad promene automat, otkucam novu kartu i to je to. Nisam baš ušla u štos sa ritmom promene automata, ali rekla bih da ih ne menjaju bar dve nedelje.
Posle devet uveče kontrola ne radi. Tako da nema opasnosti i nije potrebno ni ovo. Eto, pošto mi je radno vreme takvo da se vraćam baš posle devet, prevoz me mesečno košta jedva 200-300 dinara.
Osećaj je sjajan!
A GSP bi morao debelo da porazmisli da li je sila koju primenjuje dobar način da nas natera da plaćamo nenormalno visoke cene prevoza. (Odakle samo????)
U Rimu sam kupila mesečnu kartu na kiosku, niko me nije pitao da li sam Italijanka ili Rimljanka, a mogla sam da biram dnevnu, nedeljnu, po datumima, kako MENI odgovara. Cena je bila više nego pristupačna, negde do hiljadu dinara recimo po našim standardima. Mogao bi GSP da ima još niže cene od toga, da prestane da ih zove „povlasticama“ i da prestane da od nas pravi lopove i švercere. To je čista zloupotreba situacije. Znaju da nam je prevoz neophodan i bukvalno ucenjuju.
Sve dok na čelu tog preduzeća sede „Žiće“ koje radije ignorišu realnost, naše siromaštvo, zapošljavaju gomile kontrolora (koje opet treba plaćati), angažuju regularnu i komunalnu policiju da nas proganja, ja sam otvorena za svaki dobar predlog za šverc.
U krajnjem slučaju, hvala im zato što su me oslobodili straha od autoriteta koji mi je duboko usadjen. Kažem opet, nemam još herca da švercujem na druge načine, ali radim na tome.
Nužda zakon menja. 

Neanderthals and humans / Neandertalci i ljudi

Neanderthals and modern humans shared a common ancestor in Africa. Around 400,000 years ago early Neanderthals left Africa and headed for Europe and Asia. However, our ancestors stayed behind, and evolved into modern humans.
Then, 100,000 years ago, they too left Africa in a wave of migrations. The two species lived side by side in Europe and Asia for up to 20,000 years until the Neanderthals vanished.
Scientists have cracked what happened to our Neanderthal ancestors, who ruled the globe for 300,000 years then suddenly vanished.
It has been one of the great mysteries of human existence. 
For generations, experts have pointed to humans’ superior brains or better hunting techniques as the reason for our supremacy. But Cambridge University researchers have discovered the real answer was much simpler - we overran them. 
Modern humans, who evolved in Africa, arrived in Europe with more than ten times the population of the Neanderthals and took over their habitats. This dramatic increase in numbers meant the Neanderthals were unable to compete for animals and scarce food supplies during the freezing sub-zero winters.
Faced with this kind of competition, the Neanderthals seem to have retreated initially into more marginal and less attractive regions of the continent and eventually – within a space of at most a few thousand years – for their populations to have declined to extinction….around 40,000 years ago.
The researchers believe their findings, published in the journal Science, demonstrate for the first time the massive numerical supremacy the earliest modern human populations had over the Neanderthals and resolve the long-running debate over the reasons for their extinction. 
Whether humans also possessed more highly developed brains and associated mental capacities than the Neanderthals still remains a matter of intense debate.
Last year genetic research revealed there was a small amount of inter-breeding, and modern Asians and Europeans have between one and four per cent of Neanderthal DNA.



 Neandertalci i moderni ljudi imaju istog pretka u Africi. Pre oko 400 hiljada godina neandertalci su napustili Afriku i krenuli u Evropu i Aziju.
Naši preci su, medjutim, ostali i evoluirali u moderne ljude. 
Onda su, pre 100 hiljada godina i oni napustili Afriku u velikom talasu migracija. Neandertalci i moderni ljudi su živeli jedni pored drugih u Aziji i Evropi najviše 20 hiljada godina, kada su neandertalci nestali.
Naučnici su rešili zagonetku u vezi sa izumiranjem neandertalaca i onim što im se dogodilo pre 300 hiljada godina.
Bila je to jedna od velikih misterija istorije čovečanstva.
Generacijama su stručnjaci navodili superiorniji mozak ili naprednije tehnike lova  kao razlog za prevlast ljudi. Ali istraživači Univerziteta u Kembridžu su ustanovili da je odgovor mnogo prostiji – jednostavno smo ih brojčano nadjačali.
Moderni ljudi, koji su evoluirali u Africi, stigli su u Evropu u više nego desetostruko većem broju od neandertalaca i zauzeli njihova staništa. Suočeni sa takvom konkurencijom, neandertalci su se povlačili na marginalne i manje privlačne delove kontinenta i konačno, u periodu od nekoliko hiljada godina, njihova populacija je stigla do istrebljenja… pre oko 40 hiljada godina.
Naučnici veruju da ova otkrića, objavljena u žurnalu “Science”, prvi put pokazuju veliku brojčanu nadmoć najranije ljudske populacije nad neandertalcima i rešavaju dugogodišnju debatu o razlozima njihovog izumiranja.
Da li su ljudi posedovali visoko razvijen mozak i mentalne kapacitete koje neandertalci nisu imali, ostaje i dalje predmet intezivne debate.
Genetskim istraživanjima od prošle godine, utvrdjena su mala ukrštanja ove dve vrste, tako da moderni stanovnici Azije i Evrope imaju izmedju 1 i 4 procenta DNK neandertalaca.

Source/Izvor: Daily Mail

Thursday, July 28, 2011

Vertical farming / Vertikalne farme

In a building in South Korea, the so-called "vertical farm" is set up. From the outside it looks like a modern three-story office building. Inside, however, it reminds of the "Odyssey 2001", as each floor consists of many parallel corridors with LED lights. 
Vegetables are grown here without pesticides. They are planted, sown and harvested throughout the year, regardless of weather conditions or environmental disasters. The yields are much higher than in greenhouses or plastic tunnels. Plants receive equal light from the LEDs.
All plants receive equal amounts of water from automatic sprinkler system, and required humidity and temperature are constantly maintained. Sowing is also automated, so that the seeds in the ground are sown with high precision. Plants are healthy and delicious and haven’t been treated with pesticides.
Closed farms like this have big advantages over the greenhouses. Greenhouses provide only partial protection against external influences. Multiple use of the same soil reduces its fertility. Insects and pollen, as well as various types of fungi, attack the crops and, finally, various means for strengthening the roots or plant growth must be applied. Closed farms do not know about these problems, because desired results are achieved only with the right temperature, humidity, light, and absence of all pesticides.
The only problem is power consumption. LED lamps consume electricity, as well as other facilities that keep the crops. Although the manufacturer claims it will be possible to supply electricity from renewable energy, an experiment showed an interesting result: if the entire annual harvest of wheat in the United States was obtained only through "vertical farming" and renewable energy, renewable energy sector would be 400 times bigger. Koreans want to go out to the market in five years, the time they need to master this type of farm. That will be probably enough time to solve the energy problems.



U jednoj zgradi u Južnoj Koreji je postavljena takozvana „vertikalna farma“. Spolja sve izgleda kao moderna poslovna trospratna zgrada. Unutra, medjutim, više podseća na „Odiseju 2001.“, jer se svaki sprat sastoji od mnogo paralelnih hodnika obasjanih LED-svetlima.
Tu se gaji povrće bez pesticida, sadi se, seje i žanje tokom čitave godine, nezavisno od vremenskih uslova ili ekoloških katastrofa. Prinosi su mnogo veći nego u staklenim baštama ili plastenicima. Biljke dobijaju ravnomernu svetlost od LED sijalica.
Sve biljke dobijaju podjednaku količinu vode iz sistema za automatsko navodnjavanje, baš kao što se konstantno održavaju potrebna vlažnost i temperatura vazduha. Setva je takodje automotizovana tako da se zrna rasporedjuju u zemlju milimetarski precizno. Biljke su zdrave, neprskane i ukusne. 

Zatvorena farma ima velike prednosti u odnosu na plastenike ili staklene bašte. I jedna i druga vrsta veštačkih okruženja pružaju samo delimičnu zaštitu od spoljnih uticaja. Višestruko korišćenje iste zemlje smanjuje njenu plodnost. Insekti i polen, baš kao i razne vrste gljivica, napadaju i kulture koje se gaje u veštački stvorenoj temperaturi i vlazi. Zatim, primenjuju se i razna sredstva za jačanje korenja ili forsiranje rasta biljaka. Zatvorena farma ne zna za te probleme, jer samo osnovnim faktorima temperature, vlažnosti, dovoljne količine svetlosti i odricanjem od svih pesticida postiže željene rezultate. 
Odredjeni problem zasad predstavlja potrošnja energije. LED-lampe troše struju, baš kao i ostala postrojenja koja održavaju biljne kulture. Iako proizvodjač tvrdi da će snabdevanje strujom biti moguće iz obnovljivih energija, jedan eksperiment je pokazao zanimljiv rezultat: kada bi čitava godišnja žetva pšenice u SAD bila dobijena samo putem „vertikalnog farminga“ i obnovljivih energija, sektor obnovljivih energija bi morao da se uveliča 400 puta. Korejci žele da za pet godina, kada usavrše ovu vrstu farme, sa njom kao gotovim proizvodom izadju na tržište. To je valjda dovoljno vremena da se reše energetski problemi. 



Source/Izvor: Deutsche Welle

Pobiše nas ovi rodoljubi!




Pratim ih još od početka devedesetih, kad su pljunuli na onu komunističku gamad koja nas je urnisala tolike godine i od tada čekam da mi zbog njih bude bolje. Hajde ono kako je počelo, ratovi, mutne rabote svakakve vrste. Ali odmah mi bilo sumnjivo - naši ružni k’o pacovi!  Duge brade, kose, masni, prljavi, ma užas jedan! Ko su ti ljudi, pojma nisam imala. Ali bilo je i onih ugladjenih, pa sa mantijama. Ipak, teško mi bilo da se naviknem.
Krenuše i ekonomske sankcije, ma ne samo ekonomske, već svih mogućih vrsta. Rodoljubi nisu ni trepnuli. Kažu da će to da bude samo jedan izazov za nas, ništa više. Lepo mi da ih slušam, malo mi skrenu pažnju sa briga i problema koji počinju da se gomilaju.
Moda nam se srozala, umesto italijanske, nosimo bugarsku i rumunsku robu. Sve zagasite, muljave boje. O krojevima i materijalima zaista ne bih. Dobar deo mojih prijatelja i poznanika je otišao ili tek planira da ide iz zemlje. Nisam bila svesna da sa njima odlazi i jedan duh koji sam podrazumevala, jedno razumevanje koje nije moralo ni da se verbalizuje.
Prodavnice opustele. Vladaju nestašice, čudi me kako su to naši prevideli, da li znaju koliko nam to otežava život? A žao mi ove dece, bebica naročito. Ma, neće to dugo, sigurna sam.
Novčanik mi sve tanji, nekadašnja rutina mi sad problem. Na primer, kako stići od tačke A do tačke B? Nema goriva.
Ali ima restrikcija. Eto, već nekoliko puta se desilo da u onih četiri sata dnevno koliko je odredjeno struje za naš kraj, crkne trafo stanica, pa preskočimo. Ma, preživećemo! Tu su sveće, imam i alkohol za kuvanje kafe.
A šta ćemo kad dodje zima? Ma, neće ovo još dugo!
Greju me dva jorgana, ćebe i čajevi skuvani na akoholu. Nos mi stalno curi, crven. Nema svetla. Tišina.
Znam da su naši, tamo daleko gladni i slabo naoružani, bore se, ginu. Da li smem da se žalim? Nemamo ništa, ni hranu, ni lekove, ni prevoz, ništa!!! Pobogu, pa znaju li oni kako živimo? Sve rade zbog nas, znam. Al’ nama sve gore!
Padaju bombe! Užas! Čitala sam o onim sa osiromašenim uranijumom. Pa to ostavlja posledice na duže staze!
Rodoljubi su nas naučili jednu neobičnu veštinu. Nije ono što jeste, a jeste ono što nije. Naučili smo, na primer, da porazi postaju pobede, zločinci postaju heroji. Nije teško. Potrebno je samo dovoljno često da se ponavlja, to je sve.
Ne usudjujem se više da razgovaram sa ljudima koji nisu prošli ono što smo mi. Plašim se da ću da otkrijem koliko sam drugačija, plašim se da će MENI da postane suviše očigledno da sam postala luda. Nije ono što jeste, a jeste ono što nije. Vidite? Mnogo zgodna stvar.
            Prošlo je dvadesetak godina otkad nas vode rodoljubi. A mi – beda, sirotinja, ubijeni, utučeni. Ostarili, depresivni, ne vidimo izlaz, kljukamo se lekovima, sedativima.
            Dobro su nas udesili. Naši rodoljubi. Pretpostavljam da bi bilo još gore da nas baš oni nisu branili. Ma, sigurno.
            Još mrdamo, ima nas, doduše, znatno manje i slabi smo, ali još mrdamo.
            Zato, samo navalite, rodoljubi naši! Možemo mi da izdržimo.
            Još malo…


Wednesday, July 27, 2011

Facebook blocker / Blokiranje fejsbuka



Three young men from Novi Sad, Serbia, have made the program - FB limiter, blocking access to Facebook and YouTube, which has already been downloaded by 50,000 people worldwide. The program is primarily intended for employers and parents who wanted to limit the access to these networks to their employees and children.
FB limiter has a free version. It’s a "Normal Lock" which is designed to block and unblock the access to Facebook or YouTube with just one-click.
The other three versions are not free and their package costs $ 10.
"Time lock" blocks Facebook by calendar days or some period of time. It is designed for employers who do not want to deprive their employees’ access to social networks during breaks. There is also a “Duration Lock”, where parents, for example, can limit how many hours a day exactly can their children spend on Facebook or YouTube.
And finally there is a version of "Total Lock" which is very popular among students as they can limit themselves by blocking the access to these networks without a possibility to change it later.
The idea for these programs comes from Nebojša Vislavski, who used to spend a lot of time on Facebook himself.
Most licenses have been purchased in Australia and the USA. Although they have not targeted the Serbian market, their biggest client was a company from Belgrade, which has bought dozens of licenses. 




Tri mladića iz Novog Sada napravili su program - FB limiter, za blokiranje pristupa Fejsbuku i Jutjubu, koji je do sada preuzelo oko 50.000 ljudi širom sveta. Program je pre svega namenjen poslodavcima i roditeljima koji svojim zaposlenima i deci žele da ograniče pristup ovim mrežama.
 FB limiter ima i besplatnu verziju. Radi se o “Normal lok” verziji koja je napravljena tako da se jednim klikom blokira pristup Fejsbuku ili Jutjubu, a istim klikom odblokira.
Ostala tri verzije nisu besplatne i njihov paket košta 10 dolara.
 “Tajmlok” po kalendarskoj šemi odredjuje kojeg dana i u kom periodu možete da blokirate Fejsbuk. On je namenjen poslodavcima koji ne žele da svoje zaposlene liše pristupa društvenim mrežama u toku pauze. Tu je i “Djurejšen lok”, kojim roditelji recimo mogu svojoj deci da ograniče koliko tačno sati dnevno mogu da provedu na Fejsu ili Jutjubu.
 I na kraju tu je verzija “Total lok” koji je hit medju studentima jer mogu da u određenom vremenskom roku blokiraju sebi pristup ovim mrežama i ne postoji način da se do isteka roka ta zabrana skine.
Glavni mozak operacije “FB limiter” je bio Nebojša Vislavski koji je na ideju za ovaj program dobio jer je i njemu Fejsbuk uzimao previše vremena.
 Najviše licenci je kupljeno u Australiji i SAD. Mada nismo ciljali na tržište Srbije najveći naručilac nam je bila jedna firma iz Beograda koja je kupila desetine licenci. 

Source/Izvor: 24 sata

Sloths - energy saving champions / Lenjivci - šampioni u štednji energije

Sloths are so still that scientists had to glue electrodes to their heads to tell when they slept! People used to think that sloths slept 18 hours a day. But a recent study indicated that sloths sleep just under 10 hours a day. They're so incredibly sluggish, algae actually grows on their fur. The sloth’s lack of activity is their camouflage to avoid being eaten by predators. From the air, sloths look more like green vegetation.
Sloths eat mainly leaves and fruit and get most of the water they need from plants.  Leaves provide little energy, and sloths deal with this by a range of economy measures: they have very low metabolic rates, and maintain low body temperatures when active (30 to 340 C, or 86 to 93.20F), and still lower temperatures when resting. Sometimes it takes a month to digest a meal.
Sloths live in the tropical forests of Central and South America. There are two main species of sloth, identified by whether they have two or three claws on their front feet. Three-toed sloths have facial coloring that makes them look like they're always smiling. They also have two extra neck vertebrae that allow them to turn their heads almost all the way around (some 270 degrees)!
The two species are quite similar in appearance, with roundish heads, sad-looking eyes, tiny ears, and stubby tails. Two-toed sloths are slightly bigger and tend to spend more time hanging upside-down than their three-toed cousins, who will often sit upright in the fork of a tree branch.
They are clumsy and virtually helpless on land and rarely come down from the trees. They go to the ground to urinate and defecate about once a week, digging a hole and covering it afterwards. Mothers also give birth to their babies upside down. Infant sloths normally cling to their mother's fur. But they sometimes fall, it's not the fall what kills them, it's because the mothers don't go down to get them back.
Not much is known about population numbers of the world's sloths. What is known is that the jungles these gentle creatures call home are being cut down at a rapid rate, and it's likely their numbers are being reduced.


                    Meet the sloths/Upoznajte lenjivce


Lenjivci se tako malo i retko pomeraju, da su naučnici morali da im prikače elektrode na glavu da bi utvrdili kada zapravo spavaju. Ljudi su mislili da spavaju i do 18 sati dnevno, ali su najnovija istraživanja pokazala da ipak spavaju najviše 10. Toliko su spori da im alge rastu na krznu. Njihova ekstremno mala aktivnost je deo kamuflaže kako bi bili neprimetni za predatore. Gledano iz vazduha, lenjivci se potpuno stapaju sa vegetacijom iz okruženja.
Lenjivci uglavnom jedu lišće i voće, a vodu najviše uzimaju sa biljki. Lišće daje malo energije, tako da lenjivci taj problem moraju da reše nizom mera štednje: imaju jako spor metabolizam i održavaju prilično nisku telesnu temperature kad su aktivni (30 do 340 C), kad se odmaraju ona je još niža. Ponekad čitav mesec vare jedan obrok.
 Lenjivci žive u tropskim šumama Centralne i Južne Amerike. Postoje dve velike grupe lenjivaca koje se razlikuju po tome da li imaju dva ili tri prsta na prednjim ekstremitetima. Lenjivci sa tri prsta imaju takvu kombinaciju boja na krznu lica, da imaju izraz kao da se stalno smeškaju. Oni takodje imaju i dva dodatna pršljena u vratu koji im omogućavaju da okrenu glavu za čitavih 270 stepeni!
Obe grupe lenjivaca su, inače, slične po izgledu, sa okruglastim glavama, tužnim očima, malim ušima i zdepastim repovima. Lenjivci sa dva prsta više provode vreme viseći na grani naopačke nego rodjaci sa tri prsta koji češće sede uspravno uz stablo drveta.
Nespretni su i bukvalno bespomoćni kada sidju na tlo, tako da to retko čine. Otprilike jednom nedeljno silaze na zemlju da bi obavili nuždu, tako što iskopaju rupu koju posle zakopaju. Ženke se poradjaju na grani, viseći naopačke. Bebe lenjivaca se drže za majčino krzno, ali ako padnu dole, gotovo sigurno će stradati. Ne zbog samog pada, već zato što majke neće sići dole da ih uzmu.
Ne zna se mnogo o tačnom broju lenjivaca u svetu. Ono što se zna, to je da se džungle, koje ova nežna bića zovu domom, ubrzanu smanjuju zbog eksploatacije drveta, tako da je vrlo verovatno da se broj smanjio i stalno smanjuje. 

Tuesday, July 26, 2011

Amy Winehouse concert tickets / Karte sa koncerta Ejmi Vajnhaus





The first Amy Winehouse concert tickets in Belgrade have appeared on auction site e-bay. 
The starting price is ₤500, but you can get it for 1,000 without bidding.
Most of Amy’s fans will surely keep their concert tickets. After all, many said so while making comments in Serbian media shortly after the concert, despite the fact they were actually disappointed.
But for those who emphasized their financial loss and expected compensation, here’s a chance to recover their money, even to make some profit.
Amy went straight to the legend, but she made sure she doesn’t owe anyone a thing.
I hope she rests in peace.




Karte sa beogradskog koncerta Ejmi Vajnhaus već su se pojavile na aukcijskom sajtu e-bay.
Početna cena je 500 britanskih funti, a možete da je dobijete za 1000, bez nadmetanja. 
Većina posetilaca njenog koncerta će zadržati karte kao dragu uspomenu. To su, uostalom, mnogi rekli na forumima neposredno posle koncerta, bez obzira na to što su bili razočarani.
Ali za one koji su u svemu naglašavali novčani gubitak i očekivali odštetu, evo prilike da povrate novac, čak i da dobro zarade.
Ejmi je otišla u legendu, ali očigledno i nikome neće ostati dužna. 

Monday, July 25, 2011

Why do birds fly in a V? / Zašto ptice lete u obliku slova V?



V-shaped formation that birds use when migrating serves two important purposes:

First, it conserves their energy. Each bird flies slightly above the bird in front of it, resulting in a reduction of wind resistance. The birds take turns being in the front, falling back when they get tired. In this way, the birds can fly for a long time before they must stop for rest. Birds that fly alone beat their wings more frequently and have higher heart rates than those that fly in formation. It follows that birds that fly in formation glide more often and reduce energy expenditure.

The second benefit to the V formation is that it is easy to keep track of every bird in the group. Flying in formation may assist with the communication and coordination within the group. Fighter pilots often use this formation for the same reason.





Letenje u obliku slova V koju koriste ptice selice, ima dve važne namene:
            Prvo, ta formacija čuva energiju. Svaka ptica leti malo iznad one ispred sebe jer je tako manji otpor vetra. Tokom leta ptice menjaju mesta, one koje lete napred, pomeraju se nazad kad se umore. Na taj način ptice mogu da lete dugo pre nego što slete da se odmore. Kada bi letele same, ptice bi morale više da zamahuju krilima, srce bi im brže kucalo nego kod onih koje lete u formaciji. Iz svega sledi da ptice koje lete na takav način, češće klize kroz vazduh i troše manje energije.
            Drugi razlog je da kad lete u obliku slova V, lekše prate svaku pticu u grupi. Letenje na ovakav način može da pomogne u komunikaciji i koordinaciji unutar grupe. Piloti borbenih aviona često koriste ovu formaciju iz istog razloga.

Richard Wagner and Bayreuth Festival / Rihard Vagner i Festival u Bajrojtu

Alongside the Salzburg Festival, Germany's Bayreuth Festival is generally regarded by critics as one of the world's most important music events. July 25th, 2011 marks the opening of the 100th edition of the event.

Richard Wagner, the composer and conductor, wanted to open an opera house precisely as he saw it in his imagination. The foundation stone for the festival house was laid in 1872. Four years later, the curtain rose on the debut Bayreuth Festival, which included the first complete performance of Wagner's opera cycle, "The Ring of the Nibelung."
After his death, Wagner's widow Cosima, a daughter of Franz Liszt, took over creative control of the Bayreuth Festival. Even before their marriage, Richard and Cosima Wagner had three children with the only son being Siegfried. Well-traveled, cosmopolitan and cultured, Siegfried composed music and worked as a conductor.  Siegfried brought fresh new ideas to staging and design to the festival and ensured its survival in the upheaval during and after World War I. In 1915, he married the then 17-year-old Winifred Williams.

Cosima Wagner died in 1930, followed just a few months later by her son Siegfried. Proving herself a tough and shrewd businesswoman, his widow Winifred took over creative control of the Bayreuth Festival. Winifred was a fanatical follower of Richard Wagner - and also of Adolf Hitler. Winifred's friendship with the Nazi leader helped ensure the continuation of the Bayreuth Festival. During the first years of the National Socialist regime, Hitler was a frequent guest at Villa Wahnfried in Bayreuth, the home of Richard Wagner and his offspring.
The Bayreuth Festival Theater escaped damage during the carnage of World War II. And it didn't take long after the end of the war for Wagnerians to try and resurrect the event tainted by its ties to Nazi ideology.
1951 brought the so-called New Bayreuth era under the direction of Wieland and Wolfgang Wagner, the grandsons of Richard Wagner. As the festival entered a new era, it once more began to attract the best conductors and soloists to Bayreuth.
Wieland Wagner died suddenly in 1966, at which point the directorship passed on to Wolfgang, who remained at the helm of the festival for the next 42 years.
In 1973, the family house, along with the festival theater, was combined into a trust, whose trustees decide who will be named festival director.
Wolfgang Wagner passed on control of the festival to his two daughters Katharina and Eva in 2008 before his death in 2010.
The Bayreuth Festival - now led by the fourth generation of the Wagner dynasty - has begun to embrace the digital world: podcasts, live streams and free public viewings have emerged, bringing a fresh approach to Bayreuth.
However, the real test of the sisters' creative approach will likely come in 2013 - the 200th anniversary of founding father Richard Wagner's birth - when they will stage a new production of "The Ring of the Nibelung" together with three early works by the composer.



Veliki kompozitor Rihard Vagner pokrenuo je pre 135 godina svečanosti u Bajrojtu, gde su izvođene njegove opere. Zbog prekida tokom ratova, svečanosti su do danas održane 99 puta – u toku je 100. izdanje.


Rihard Vagner –  kompozitor i dirigent, želeo je operu sasvim u skladu sa svojim predstavama. U aprilu 1871. godine posetio je sa suprugom Kozimom idilično mesto Bajrojt u Bavarskoj. Vagner je bio toliko oduševljen gradićem da je odlučio da upravo tu ostvari svoj san. Pet godina kasnije, 13. avgusta 1876, podigla se zavesa i tako su počele prve Bajrojtske operske svečanosti i prvi put je u celini izveden ciklus Vagnerovih opera „Prsten Nibelunga“.
Posle Vagnerove smrti festivalom je rukovodila njegova supruga Kozima, inače jedna od ćerki kompozitora Franca Lista. Režija, scenografija, izbor pevača i način pevanja – sve je odredjivala Kozima.
Zigfrid, jedini sin Riharda i Kozime Vagner bio je uspešan dirigent i kompozitor. Preuzeo je rukovođenje festivalom kada se 1908. godine Kozima povukla. Zigfrid se odvažio da malo modernizuje režiju i spasao je festival propasti tokom vrtloga Prvog svetskog rata. Oženio se 1915. godine sedamnaestogodišnjom Engleskinjom Vinifred Vilijams.
Kozima Vagner umrla je 1930. godine, nekoliko meseci posle nje i Zigfrid. Njegova udovica Vinfred bila je fanatična obožavateljka Riharda Vagnera – i Adolfa Hitlera. Veza sa Hitlerom obezbedila je opstanak Bajrojtskih operskih svečanosti. Prvih godina vlasti Hitler je bio redovni gost u vili Vagnera i njegovih potomaka „Vanfrid“. Zdanje opere ostalo je poštedjeno razaranja u Drugom svetskom ratu.
Era „novog Bajrojta“ počela je 1951. godine pod zajedničkim rukovodstvom Vilanda i Volfganga Vagnera, sinovima Vinifrid i Zigfrida. Trebalo je osloboditi festival prljavih veza sa nacistima. Bajrojtski festival ponovo je privlačio slavne dirigente i pevače. Viland Vagner neočekivano je umro 1966. godine, sve poslove preuzeo je Volfgang i pune 42 sam brinuo o festivalu. Povukao se tek 2008. godine i rukovođenje Bajrojtskim operskim svečanostima prepustio ćerkama Evi Vagner-Paskije i Katarini. Umro je u martu prošle godine.
Bajrojtski festival, kojim sada rukovodi četvrta generacija Vagnera, medijski se otvorio i može se pratiti i preko podkasta, kao lajvstrim, a ispred zgrade opere predstava se može besplatno gledati na velikom ekranu. Govori se o „svežem povetarcu na brežuljku“ (na kome je opera), ali se i dalje prikazuju predstave postavljene u vreme Volfganga Vagnera.
Umetnički rukopis praunuka videće se tek 2013. godine u novoj postavci „Prstena Nibelunga“ i prvom izvođenju u Bajrojtu tri rana dela Riharda Vagnera.



Source/Izvor: Deutsche Welle

Sunday, July 24, 2011

Grandparents and evolution / Značaj baba i deda u evoluciji




Reaching 30 is not old by today's standards but a sudden rise in the number of people hitting that age some 30,000 years ago had a profound impact on mankind.
The 30-year-olds created a generation of grandparents who offered a level of knowledge which could be passed on to the younger generation. This led to a dramatic cultural shift which resulted in better food production, the creation of more complex tools and weapons as well as artistic expression. Grandparents passed on tips about poisonous food and skills such as tool-making and water supplies allowing their offspring to survive for longer.
When a female occasionally lived longer, she would help her daughter with their children, to dig and forage for food. When it came to disputes over access to water holes or to land rich in game, the elders there were able to remember distant relations in other tribe, the easier it would have been to negotiate and share resources.
Older people were essential to survival.





 Trideseta godina života, po današnjim standardima, ne može da se okarakteriše kao starost, ali nagli rast broja ljudi koji su doživeli te godine pre 30 000 godina, imao je jak uticaj na razvoj čovečanstva.
Tridesetogodišnjaci su činili generaciju deda i baba koji su ponudili nivo znanja koji je mogao da se prenese na mladje generacije. To je dovelo do dramatičnog kulturološkog preokreta koji je imao za rezultat bolju proizvodnju hrane, izradu kompleksnijeg orudja kao i umetnički izraz. Dede i babe su davali savete o otrovnoj hrani i veštinama kao što su izrada orudja ili pronalaženje zaliha vode što je omogućavalo potomcima da duže prežive.
Kada bi žene poživele duže, mogle su da pomažu ćerkama oko dece, da kopaju ili tragaju za hranom. Kada bi dolazilo do razmirica oko vode ili zemlje, stariji su mogli da se prisete ranijih odnosa sa drugim plemenom pa je moglo lakše da se pregovara oko podele resursa.
Stariji ljudi su bili od suštinskog značaja za opstanak.

Source/Izvor: Daily Mail